Maatschappelijk werker in Jeugd- en GezinsteamJoyce Zandbergen

Joyce Zandbergen

Difficult roads often leads to beautiful destinations”

Als ik mezelf beschrijf in een paar woorden dan ben ik

  • positief
  • opend-minded
  • betrouwbaar

Wat maakt mijn werk zo leuk?

Ik geniet ervan om mensen die het (even) wat moeilijk(er) hebben in hun kracht te zetten, door hen te laten ervaren dat alles wat er nodig is, zij al in zich hebben. Soms zijn daar stappen voor nodig die ze zelf moeten zetten, soms is het (voor een periode) hulp van iets of iemand. Ik gun iedereen het vertrouwen in zichzelf om het beste in zichzelf naar boven te halen en daar wil ik graag in begeleiden. 

Wat vind ik wel eens moeilijk aan mijn werk?

Goed voor mezelf zorgen. Practice what you preace. Buiten mijn werk, lukt me dat goed. Binnen mijn werk, ben ik ook nog weleens aan het hollen, zonder even op de rem te staan. Wel lukt het me steeds beter. 

Inspiraties

Ik word geïnspireerd door al mijn collega's die hun werk met zoveel passie doen en zich compleet inzetten. Ook word ik geïnspireerd door de kinderen die ik binnen gezinnen begeleid. Zij zijn een enorme spiegel voor de ouders en hebben zoveel goede en creatieve ideeën. 

Mijn talent

Mijn talent zit in groepstrainingen geven; weerbaarheid en ontspanning / mindfulness voor kinderen.  Jongeren en ouders weer in hun kracht te zetten die de balans kwijt zijn op welk vlak dan ook.  Echt oprecht luisteren naar de ander, eerlijk teruggeven wat ik zie gebeuren, checken en dit breder trekken in het leven van de persoon waar ik mee in gesprek ben, zodat hij/zij bewuster inzicht heeft in hoe hij/zij reageert of handelt. Dit start met inzicht bieden in wat er gebeurt binnen henzelf. 

Dit zal mij altijd bijblijven

Een moeder die veel 'weg'lachte terwijl ze veel meemaakte. Op het moment dat ik terug gaf, "ik zie je veel lachen terwijl je ... vertelt. Wat gebeurt er op zo'n moment met jou?" Ze keek me met grote ogen aan. Was even stil. Waarop ze daarna zachtjes begon te huilen en aangaf dat ze het niet meer wist. Ze vertelde maar wat, ze probeerde maar wat. Ze wist het allemaal niet meer en dat durfde ze niet toe te geven, vooral niet aan zichzelf. Dat is natuurlijk de eerst stap. Zelf erkennen. Daarna kan je het aan een ander vertellen. Iets pijnlijks kwam bloot te liggen door deze vraag. In het gesprek kon moeder haar eigen pijn voelen en dragen. Het werd niet opgelost, maar mocht er wel zijn. In de opvolgende gesprekken leek moeder een heel ander persoon. Nu ze wist wat er in haar speelde, kon ze ineens zelf de stappen zetten om verandering in gang te zetten. Ik heb haar alleen hoeven bekrachtigen en complimenteren.

Wanneer heb ik een voldaan gevoel als ik mijn werkdag afsluit?

Als ik bewust dankbaar de dag afsluit. Dankjewel dat ik mensen heb kunnen helpen, dankjewel dat ik goed voor mezelf heb gezorgd, dankjewel dat ik een collega heb kunnen helpen, dankjewel voor de goede training waarbij de kinderen zoveel plezier hadden, dankjewel voor de emoties die er mochten zijn, dankjewel dat de ander zich kwetsbaar kon opstellen, dankjewel dat ik daar bewust van was en ruimte kon bieden voor wat er nodig was.

Je leest nog meer over mij op LinkedIn